Naar praktijkverhalen

"Word jij het nieuwe maatje van mijn maatje?"

Ik ben Sophie Knook, 20 jaar én tweedejaars student Sociaal Werk aan de Hogeschool Leiden. Ik ben als buddy ingezet bij twee mensen!

“Ik kreeg de opdracht om dit jaar een maatjesproject te starten. Ik werd hier direct enthousiast van, want bij een maatjesproject, kan ik een band opbouwen met één persoon. Het mooie aan dit vrijwilligerswerk leek mij dat ik niet zelf kon bepalen bij wie ik terecht zou komen, het was een verrassing.”

“Ik ben nu een aantal maanden buddy en ik moet eerlijk toegeven dat ik veel meer heb geleerd dan ik van te voren zou denken. Zo heb ik geleerd hoe ik met een rollator moet lopen en wat daar allemaal bij komt kijken, hoeveel geduld ik moet leren te hebben, hoe ik iemand kan stimuleren om zelf iets te veranderen, hoe fijn een bakkie koffie doen kan zijn voor iemand, hoe belangrijk mensen het vinden dat er echt de tijd voor hen wordt genomen en dat er naar hen wordt geluisterd.”

“De mensen waarbij ik kom laten al enthousiast merken dat ze blij zijn als ik weer voor de deur sta. Zo begint één mevrouw al gelijk te vertellen over haar week, voordat ik überhaupt mijn jas uit heb. Ook had ik een keer tentamenweek, waardoor ik op de vaste dag niet zou kunnen komen. Mijn hulpvrager was zichtbaar teleurgesteld en toen hebben we samen gezocht naar een andere dag in die week. Daarnaast spreekt men het soms ook uit, door te zeggen: ‘het was weer gezellig, zie je snel weer!’ Dat zijn de kleine dingen waaruit blijkt dat mijn bezoek gewaardeerd wordt.”

“Met één mevrouw ging ik altijd buiten wandelen. Ze kwam niet meer buiten, omdat ze een keer was gevallen én ook dement was geworden. Elke week nam ik haar mee naar buiten, inclusief de rollator. Zo gingen we samen wandelen, even buiten op een bankje zitten, mensen kijken, eendjes voeren en uiteraard gesprekjes voeren. We dronken samen een kopje koffie/thee en gingen dan rustig weer naar huis. Kort geleden is mevrouw overleden, wat mij heel erg heeft geraakt. In een korte periode bouw je een stevige band op met iemand en ook in de laatste dagen mocht ik bij haar aan het bed zitten. De familie heeft mij na het overlijden ontzettend bedankt voor mijn inzet en de liefde die ik gaf aan hun moeder. Dit heeft veel met mij gedaan en laat zien hoe belangrijk een buddy in het leven van een hulpvrager kan zijn…”

Mijn advies
“Mijn advies aan toekomstigebuddy's is: Wees jezelf! Je hulpvragers zullen door hebben als jij je anders voordoet dan je bent. Wees eerlijk en probeer zelf te genieten van de kleine stapjes die jij neemt met je hulpvrager. Probeer je te verplaatsen in de rol van diegene en bedenk wat jij fijn zou vinden, wat een ander voor je zou doen dan!”